Cyklon Grzegorz

Rano obudził mnie świst za oknem, bo wiało całkiem mocno - w końcu nad Polską przechodził cyklon o moim imieniu i proszę wybaczcie mi, że mnie to śmieszy, ale jak można nazwać cyklon tym właśnie imieniem!? :-). No i wiało, ale wiatr nie jest mi straszny, a nawet go lubię, bo hartuje we mnie ducha, ale niestety ostro padał deszcz, który już niekoniecznie lubię i hartuje we mnie tylko złość. Nie chciałem się zbytnio złościć, więc całe niedzielne południe spędziłem na serwisie i konserwacji moich rowerów, a kiedy skończyłem, spojrzałem za okno i kiedy zauważyłem przebłyski słonecznych promieni po szybkim ogarnięciu żywieniowych spraw, siedziałem na rowerze i z uśmiechem na twarzy, wraz z tatą który mi dziś towarzyszył, stawialiśmy Grzegorzowi czoła, jeżdżąc po mokrych i błotnistych ścieżkach Puszczy Zielonki.

Na otwartym terenie może i rzeczywiście wiało, ale po wjechaniu do lasu, było zupełnie spokojnie i przyjemnie. Zawsze tak jest, kiedy wieje, a nawet pada deszcz, to las jest jest najlepszym schronieniem. Zrobiliśmy z tatą rundkę: Wierzonka - Mielno - Ludwikowo - Uroczysko Maruszka - Dziewicza Góra - Annowo - Owińska - Mielno - Wierzonka i starczyło na dziś.

Cyklon Grzegorz to nie żarty


w lesie już całkiem spokojnie


takie drogi uwielbiam jesienią


Młody danielek z mamą