Wieczorem w lesie jest wspaniale. Jest cisza, jest spokój, jest tajemnica i pozytywny klimat. Ciągnie mnie tam bardzo, dlatego dziś zrobiłem sobie przejażdżkę pośród drzew w zupełnej ciemności. Można by pomyśleć, że jestem jakimś świrem, bo jeżdżę w środku Puszczy Zielonki po ciemku rowerem i nie boję się niczego. Jednak ja mam takie małe marzenie, aby spotkać na żywo naszego europejskiego króla lasów - wilka. A krążą słuchy i widy, że pojawiły się one w moim ukochanym lesie. Jestem cierpliwy i pełen nadziei, że w końcu uda mi się go spotkać.
Komentarze (10)
Co tam wilki - dużo fajniej jest nocą w górach, bo tam jeszcze dochodzi opcja niedźwiedzi. :) Jeździłem sporo po lesie nocą - początkowo jest trochę nieswojo, ale można się przyzwyczaić. Wbrew pozorom - jeśli nie jest to jakiś lasek miejski - w lesie jest raczej bezpiecznie, można trafić co najwyżej na dzika, łosia, czy sarnę. Dzięki włączonej lampie myśliwy na ambonie raczej nie powinien nas uznać za zwierzę, chyba że jest już mocno nawalony (a tak czasem bywa).
No właśnie, to nie jest zła informacja. Wilki są drapieżnikami i muszą jeść mięso, to prawo natury. Myślę, że większość obrońców przyrody przyzna, że "woli" jeśli słabowita sarna zostanie pokarmem wilka (który też musi przeżyć) niż ofiarą jakiegoś "sportowca", czyli dwunoga czerpiącego przyjemność z mordowania, samemu nic przy tym nie ryzykującego.
Mnie, jako miłośnika zwierząt-amatora, zdecydowanie cieszy ten wilczy powrót :)
@trolking: zacytuję: > To, że w wielkopolskich lasach pojawiają się wilki nie jest złą informacją. Jak tłumaczy przedstawiciel Nadleśnictwa Czerniejewo będą one pełnić rolę „sanitariuszy”. Będziemy mieli sprawnego reduktora zwierząt na przykład słabych i chorych. Niestety tak właśnie jest w przyrodzie, że słabszy ginie – dodaje.
W temacie wilków to i w Lasach Czerniejewskich podobno można natknąć na ślady wilków. Pisze o tym choćby Nadleśnictwo Czerniejewo ale nie ma fotograficznej dokumentacji. W każdym razie jest to dobra wiadomość (może nie dla obrońców zwierząt).
Cyklozą zaraził mnie mój tata, który jak tylko nauczył małego Grigorka jeździć na rowerze, zabierał mnie na wycieczki.
Potem w wieku kilku lat na komunijnym Romecie Zenit z 3 biegami, przejechałem w rajdach szkolnych i PTTK pierwsze kilka tysięcy kilometrów.
W wieku lat 12 na rowerze trekkingowym Victus Family Cup przejechałem pierwsze 105km w jeden dzień. Była to trasa Wierzonka - Witkowo - Wierzonka. Było to bardzo nieodpowiedzialne i skrajnie wyczerpujące, ale dystans z ówczesnego licznika Sigma 300 pamiętam jak dziś.
Potem w wieku dojrzewania rower sprzedałem, żeby mieć na odżywki, gdyż ćwiczenia na siłowni zaabsorbowały mój czas na dobrych kilka lat. Kiedy już dojrzałem, zrozumiałem że rower jest tym co kocham najbardziej i kupiłem sobie porządnego górala, którym od 2010 roku jeżdżę, ciesząc się życiem i pokazując to na moim blogu bikestats.
Na wspomnianym Victusie Family Cup pamiętam, że po ok.5 latach jazdy licznik dobił do 9999km i musiałem jeździć od zera, także trochę przed bikestats też się jeździło. Choć na bs jestem od 2010 roku i na koncie mam odwiedzonych wiele ciekawych miejsc w kraju, to myślę że to co najlepsze, jest jeszcze przede mną, bo cały czas się rozwijam i dojrzewam. Rower to wspaniała przygoda, więc przygodo trwaj!
DO PRZODU! JAZDAAAAA!
Moje maxy (MTB):
max dystans jednego dnia: 325 km. 30.07.2012r. Wierzonka - Gdańsk - Hel
max prędkość: 70km/h zjazd w Mosinie
max km w miesiącu: 2063.73 km. maj 2011
max km w roku: 11379,54 km 2017
grigor86
