Jesień w Puszczy Zielonce
Sobota, 21 października 2017
· Komentarze(3)
Kategoria 40-100 km
Tematem przewodnim tej wycieczki po Parku Krajobrazowym Puszcza Zielonka był jesienny relaks w lesie. Plan pojeżdżenia po usłanych liśćmi, leśnych ścieżkach wypalił w 100%. Jak to zwykle bywa miałem spotkanie z przyjaznymi w tych okolicach danielami, które nieraz przeskakiwały mi drogę. Ogólnie wycieczka bardzo przyjemna i zażyłem trochę jesieni - takiej jaką lubię najbardziej.
Nie obyło się jednak bez jednego incydentu, kiedy zacząłem świrować na ubitej, leśnej drodze, skręcając kierownicą z lewej na prawą i z prawej na lewą. Jadąc tak wężykiem, oglądałem się za siebie, na pozostawiany przez opony, wyryty ślad w ubitej nawierzchni. Kiedy to raz opona natrafiła na jakiś wystający i śliski kamień. Nawet nie wiem kiedy, a ruchem jednostajnie opadającym rozłączyłem się się z rowerem, gorąco przytulając glebę. Upadek nie był bolesny, ale spadłem akurat w pokrzywy, czego skutki odczuwam jeszcze dziś.
Ta gleba jest potwierdzeniem tezy, że w Puszczy Zielonce jedynym zagrożeniem dla człowieka jest on sam.
Kilka jesiennych widoczków:
W Puszczy Zielonce nigdy nie czuje się sam. Daniel w spogląda zza krzaka.
Ludwikowo - Czernice
w drodze do Pławna
ślad poślizgu przedniego koła i miejsce upadku
W Rakowni orka na 2 ciągniki - tyle wody jest na polach.
Odpoczynek na skraju Puszczy Zielonki w Rakowni.
jazda dąbrową z Rakowni do Zielonki
grzybki
W Stęszewku miałem towarzystwo rodzimego gatunku drapieżnego. Kabanos mu smakował, ale miałem wrażenie, że zjadłby nawet mój rower i mnie razem z nim - taki był głodny.
Nie obyło się jednak bez jednego incydentu, kiedy zacząłem świrować na ubitej, leśnej drodze, skręcając kierownicą z lewej na prawą i z prawej na lewą. Jadąc tak wężykiem, oglądałem się za siebie, na pozostawiany przez opony, wyryty ślad w ubitej nawierzchni. Kiedy to raz opona natrafiła na jakiś wystający i śliski kamień. Nawet nie wiem kiedy, a ruchem jednostajnie opadającym rozłączyłem się się z rowerem, gorąco przytulając glebę. Upadek nie był bolesny, ale spadłem akurat w pokrzywy, czego skutki odczuwam jeszcze dziś.
Ta gleba jest potwierdzeniem tezy, że w Puszczy Zielonce jedynym zagrożeniem dla człowieka jest on sam.
Kilka jesiennych widoczków:
W Puszczy Zielonce nigdy nie czuje się sam. Daniel w spogląda zza krzaka.
Ludwikowo - Czernice
w drodze do Pławna
ślad poślizgu przedniego koła i miejsce upadku
W Rakowni orka na 2 ciągniki - tyle wody jest na polach.
Odpoczynek na skraju Puszczy Zielonki w Rakowni.
jazda dąbrową z Rakowni do Zielonki
grzybki
W Stęszewku miałem towarzystwo rodzimego gatunku drapieżnego. Kabanos mu smakował, ale miałem wrażenie, że zjadłby nawet mój rower i mnie razem z nim - taki był głodny.
grigor86
