Co tam w grudniu słychać....

Ech co to był za ponury dzień. Wyjechałem z domu w południe, a już widziałem świat jakby przez ciemne okulary, a założyłem przecież takie rozjaśniające pomarańczowe. Po dwóch godzinach kręcenia zrobiło się już zupełnie szaro, ale byłem już na powrocie i nie przejmowałem się tak szybkim końcem jasnego dnia, takie są uroki najkrótszych dni w roku czyli przesilenia zimowego.
Przez większość trasy towarzyszył mi jednak wiatr w plecy i przynajmniej to sprawiało jakąś małą przyjemność pośród tej jesiennej zgnilizny.

Trasa wiodła z mojej Wierzonki najszybszą drogą do granicy Lednickiego Parku Krajobrazowego. Tak po prostu chciałem zobaczyć, co słychać w tamtych stronach w grudniu. Otóż oprócz świstu wiatru na pustych polach nic nie słyszałem. No może jeszcze gdzieniegdzie jakiś pies zaszczekał, ale oprócz tego to zupełna cisza, szarość, wilgoć.

Zrobiłem te pięć dyszek dzisiaj, cieszę się nawet, bo ostatnio lekko się przeziębiłem i z jazdy musiałem zrezygnować. Jednak widoki tych pustych wiosek, czarnej ziemi na polach, butelek w rowach, nisko płynących chmur nie dały mi dziś satysfakcji z podziwiania mojej pięknej przecież okolicy.

Oto trasa:
Kilka ździsiów:

Droga polna Skrzetuszewo - Latalice


Rozmowa w Latalicach


Skrzyżowanie w Kołacie.

Dziękuję za uwagę.